Codziennie rano koło godziny piątej wyglądając przez okno mogę jedynie zobaczyć jego rękę. Trzymając w garści okruchy suchego chleba jednym ruchem ręki zasypuje nimi cały swój parapet. Ten widok – od lat taki sam zrzesza pokolenia gołębi, które trzepocząc silnie skrzydłami gubią swoje pióra. Znudziło mi się obserwowanie tej tajemniczej ręki całymi dniami przesiadując w swym pokoju z widokiem na stary przedwojenny dom.

Każdy pewnie choć raz widział taki obrazek: pięknie wymalowana pani, gustowna biżuteria... pewnie żona jakiegoś Pana Prezesa albo coś w tym stylu. I, oczywiście – jak na żonę Pana Prezesa przystało ma na sobie piękne, mięciutkie futro z norek, lisów, albo innych zwierząt. Nie zapominajmy o małym pieseczku z kokardką, ubranym w jakieś sukieneczki, garniturki etc... Żona Pana Prezesa zapewnia nas o tym jak to ona kocha swojego pieseczka... „Och, ona taka wrażliwa...

Moja wiara.

Są tacy,którzy głęboko wierzą w horoskopy,ale wróżby w większości się nie sprawdzają. Dlatego nasuwa się aforyzm Dostojewskiego - Można być mądrym człowiekiem,nie przeczytawszy ani jednej książki;wierząc zaś we wszystko,co jest napisane w książkach,nie można nie być głupcem.

Jeżeli kogoś ten horoskop rozbawi,to będzie mi miło; jeżeli nie,to niech dalej nie czyta.