W gimnazjum trafiłem do klasy zbieranej z uczniów chodzących do rożnych podstawówek i raczej nie znających się wcześniej. W mojej klasie znajdowało się wiele osób o trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej, należących do „marginesu”. Większość z tych osób uważało się za beznadziejne i niepotrzebne, co widać było w ich zachowaniu i podejściu do życia. Jednak poziom tolerancji był wysoki, nikt nie miał lepiej od innych i nie było miejsca na wyśmiewanie czyichś wad.

„Tempora mutantur et nos mutamur in illis” mówi znane porzekadło. Ciągle wszakże ponawiamy wysiłki, żeby zachować i z tych czasów dobrych, wartości, które niezmiennie mogłyby przetrwać także do obecnych lat. Taką nostalgię za dobrymi obyczajami niekiedy przejawiam i ja, zwracając się do niesfornych studentów (myślę – „do rozkrzyczanej pepinerii”) na moich zajęciach z retoryki. Ale cóż zrobić. Ja swoje – oni swoje.

Warto tu odwołać się do ostatnich incydentów w szpitalu, gdzie pielęgniarki bawiły się noworodkami.

Nie jestem zwolenniczką rozpraw nad okrucieństwem tego świata i głupotą polityków.