Publiczność uwielbia podziwiać katastrofy, zwłaszcza te widowiskowe. Telewizje żyją z ich pokazywania, więc też nie pogardzą dobrą powodzią. Nie przepadają za nieszczęściami ich ofiary, ale tych jest mniej niż widzów, mamy zaś demokrację, w której rację ma większość.

Media i ich klienci żyją tym, co nienormalne. Złe, tragiczne, dziwne, straszne, niebezpieczne, w sezonie ogórkowym śmieszne. Pokazywanie takich rzeczy to naturalna rola dziennikarza, który nie dorósł, by jej sprostać.

Sprawiedliwość ma się do sprawiedliwości społecznej tak, jak krzesło do krzesła elektrycznego. Jak szpada do szpadla, jak jesion do jesiotra. Nijak. Ale to już wiemy.

Nie każdy zdaje sobie sprawę, że sprawiedliwość jest tylko jedna, bezprzymiotnikowa. Każdy dodany do niej przymiotnik zmienia ją w niesprawiedliwość. Teraz i to wiemy.

Inaczej jest np. z ojczyzną.

Pewna moja znajoma, lat dwadzieścia kilka, stoi na stanowisku, że chętnie siedziałaby w domu jako żona i matka, ale w dzisiejszych czasach jest to niemożliwe. Druga znajoma, lat pięćdziesiąt kilka, wyraziła pogląd, że kobiety wychowując dzieci wykonują ciężką pracę, i państwo powinno im za to płacić, ponadto czas spędzony w taki sposób powinien być uwzględniony w tzw. latach pracy liczonych do emerytury.

Te dwie znajome są prawdziwą kopalnią wiedzy.

Pan Janusz Korwin - Mikke jest człowiekiem na tyle mądrym, że nie potrzebuje moich rad. Zwłaszcza, że jak sam mówi, nie chce być prezydentem, i startuje tylko po to, by przy tej okazji wypromować myśl konserwatywno - liberalną. Zbyt konserwatywną i zbyt mało liberalną jak na gust polskiego wyborcy. Poniższe uwagi kieruję nie do prezesa, tylko jego następców, o ile się znajdą.