Czy Whirpool mnie przeżyje?
Nie wiem, bo wszystko jest w rękach Opatrzności. Problem wszakże pozostaje a został wywołany nie przez nadmierne umiłowanie rzeczy czy powszechnie nam panujący model żywota konsumpcyjnego, ale z konieczności. Tak się przynajmniej wydawało mojej szanownej małżonce. Nie bacząc na straszny trójkąt bermudzki dziury budżetowej orzekła, że wygodniej będzie i przy okazji oszczędniej robić zapasy spiży wszelakiej, zamrażając je do stosowniejszego czasu. Przekonywałem, że nasz poczciwy Mińsk jeszcze jest sprawny, że może poczekamy do lepszych czasów. Gdzież tam! Już nawet wieszcz pisał, że na upór niewieści nie ma rady [„Golono, strzyżono”]. Zgodziłem się na koniec z miną kwaśną jak te ostatnie korniszony z „Mińska”, żeby mnie ostrzyżono z ostatnich [łowickich] oszczędności. I kupiliśmy lodówko - zamrażarkę. Marki Whirpool. Miałem wyrzuty sumienia wobec poczciwego stareńkiego Mińska . który przeżył z nami najcięższe czasy, ale trafił w dobre ręce i w pobliskim sklepiku chłodzi się w nim piwo, mam przeto nadzieję, że nie będę pił ciepłej lury ale dobrego „żywca”. Wątpliwości wszakże zostały. I kiedy już dumnie stanęła w małej kuchence ta wielka szafa, moja Magnifika widząc moją niepewną minę użyła retorycznego argumentu ad usum mówiąc : „pamiętaj, że to do końca twego życia wystarczy”. Jakże mnie to zmroziło! Gdyby mnie przeżyła stara radziecka technika, jakoś bym to zniósł. Mimo wszelkie sentymenty , pogodziłbym się na łożu śmierci z tym, że już nie będę patrzył na ten relikt niespełnionego komunizmu. Ale dlaczego musi nade mną tryumfować Ameryka?