Anglicy poszczycić się mogą udaremnieniem serii zamachów na samoloty, natomiast polski wywiad zadusił w zalążku ZAMACHU STANU, lecz winnych jeszcze nie postawiono pod pręgierzem moralnym, a nawet prokuratura nie zaczęła swych ruchów. Jednak warto pokazać jak słaby organizm polityczny wypełzł na szczyt drabiny społecznej. Ale cóż w tym dziwnego, wszak mali ludzie przez całe życie patrzą na świat od dołu kumulując w sobie tabuny życiowych kompleksów. I nawet posadzenie ich na wysokim stołku, czy wręcz tronie niczego nie zmienia. Tu trysną małostkowością, tam grubiaństwem i niezależnie od tego co ich spotka zawsze będą dookoła siebie węszyć jakiś spisek.

Więc co się biedacy będą męczyć, od rana do nocy wytężając zmysł węchu, skoro na zorganizowanie spisku wystarcza kilka chwil. A potem co…, jak to co…, ZAMACH STANU gotowy. A władza obetnie tę rękę podniesioną na… (drobiowe głowy).

Dziś asertywność w modzie, więc nie można się powtarzać i z bagnetem (jak wariat) na czołgi ruszyć. Wystarczy, że historia lubi się powtarzać, więc niby dlaczego Człowiek ma wędrować po wydeptanych przez innych drogach.

Na grubego zwierza potrzebna ciężka broń, na małego zaś lekka wystarczy. Więc nie trzeba koni kulbaczyć, armat na wały wtaczać, tu wystarcza słowo tak ostre jak miecz, by ugodzić „dystyngowanych w kuper”. Jednak to wcale nie jest proste zadanie, bo na straży dwóch, jak jednej głowy ludzi – buldogów bez liku stoi.

Jedni chętnie obrzucają kloaką i błotem te głowy, drudzy nie lubią brudzić swych dłoni, bo jednak kultura zmusza do walki na słowa. A nóź któreś z nich dotrze do małych ludzi i może choć trochę opróżni ich głowy z siana, a buty ze zbieranej przez lata przyzwyczajeń słomy. Jednak, co się tak właściwie stało...

Jakiś Człek, co się nie chciał przestawić (ale to, że jego personaliów nie znam ja, nie znaczy, że nie znają ich służby specjalne), jeno pseudonimu używa naskrobał satyrę, satyrę polityczną, „Satyrę na jednojajowość”. Wszak nikt nie ma obowiązku klaskać obserwując co dzień drobiowe pląsy. Jeśli coś jest głupie, to należy się z tego śmiać, jeśli żałosne – płakać. A skoro większość drobiowych dzieł jest tak głupia, że aż żałosna, wiec wypada ze śmiechu płakać szydząc i drwiąc z dotychczasowych dokonań.

Ale jak to w czwartej, kaczej Rzeczpospolitej bywa, bez pleców ani rusz i satyra do szuflady trafiła. Ale autor uparty chcąc dzieło swe sprzedać wymyślił plan i ku jego realizacji zmierzał. A że plan chytry, więc i czasu wymagał sporo, bo co nagle, to po diable, a on nie chciał się przejechać po diable, tylko po innych piekielnych – politycznych stworach.

Zamach na cześć i honor Miłościwie nam panującego i jego połowicy wydzielonej z jednego jaja miał dokonać się w niedzielny poranek 17 września br. I kto by przypuszczał, że Maraton Warszawski może posłużyć do dokonania politycznej rewolty? Po za służbami specjalnymi chyba nikt, ale to one głos miały i zmieniono trasę maratony, by nie było okazji zakłócić snu Miłościwej pary. A literat tyle trudu włożył by przygotować się do maratońskiego startu – zamachu. Co dzień wojował z drogą, by w pamiętny dzień raciczki nie odmówiły mu posłuszeństwa. I tak krok za krokiem… kilometr za kilometrem… dzień za dniem…, miesiąc za miesiącem gotował się do swej walki. Jednak jak nie samym chlebem żyje Człowiek, tak nie samym biegiem planował dokonać rewolty.

Znana projektantka miała przy jego planie kupę roboty, a on dylemat, w jakiej kategorii wystartować, wszak w formularzu dokonać musiał nie lada wyboru, startować jako mężczyzna, czy jako kobieta, bo zapomniano o trans kategorii. Na markowe buty biegowe nakładał jakby getry, jednak nie klasyczne, na drutach dziergane, lecz w formie butów na buty, tworząc na obuwiu sportowym rodzaj kozaczków na szpilce, oczywiście różowych, bo tylko jaskrawe, żywe kolory wchodziły w grę. Do tego żółta, mini spódniczka i czerwona koszulka. Z przodu widoczne dwie malutkie, odziane w żółty puch kaczki jakby wchodzące do wnętrza trans biegaczki, tak, że na pierwszym planie widniały ich pokaźne kupry, a nie głowy, umiejscowione na środku balonów stanowiących nieodzowny rekwizyt trans biegaczki. Natomiast z tyłu widniały kacze głowy spoglądające na dwie świata strony. Wokół jakby rozdarty materiał, jakby przebiły się przez wnętrzności trans – lali. Na plecach był jednak orzeł biały. Dzięki kaczkom został bezgłowy... Zrobił się z tego jakby ruski, czy pruski dwugłowy orzeł, hybryda dwugłowej kaczki i orła. Cały ten swojko – polski obraz uzupełniał otokowy napis: ODDAJCIE NAM ORŁA BIAŁEGO SAMI ŻYWCIE PROMETEJSKIEGO.

Na twarzy czarna, skórzana maska, z ogromnym suwakiem na ustach i małymi otworkami na oczy. Tak chciał wystartować ów literat, a raczej trans – dama. Zdawał sobie sprawę, ze nie może tak stanąć na linii startu, bo błyskawicznie zostałby zgarnięty i nie udałoby się mu przebiec nawet kroku. A jego celem był Prezydencki Pałac. Zatem planował wyskoczyć jak Filip z konopi w ostatniej chwili, gdy cały tłum pokona już linię startu. A potem biec, wymachując dłońmi, wszak zawsze na starcie gromadzi się tłum obserwatorów. Kulminacja zamachu miała odbyć się przed siedzibą Miłościwie nam panującego. I tu rodzi się pytanie, jak można w takim miejscu zareklamować swą sztukę?

Wystarczy zadrzeć do góry kiecę, z kieszenie wyjąć nożyk i dokonać samookaleczniena. Ale wszak Polak to katolik, więc tylko bezkrwawa ofiara w modzie. Ciach i gotowe. W prawicy nożyk, w lewicy pluszowy siusiak i złączone z nim pluszowe jajeczko. Oczywiście nie ulega wątpliwości... tylko jedno, wszak trzeba być poprawnym politycznie i gdy u szczytu władzy jednojajowość, to wypada mieć odchudzoną zawartość moszny.

Następnie do maratonu dodana kolejna dyscyplina, rzut jednojajowy w dom jednojajowych. I na koniec maraton slalomowy, bo przecież najpierw z pościgiem wojaków chroniących cześć Jego Miłościwości... na plecach a następnie policji, straży miejskiej i oczywiści najważniejszej siły – wszak spisek Specjalni wykryli! Jednak cały plan wziął w łeb, bo zmieniono maratońską trasę i nie biegnąc obok jednojajowej siedziby trudno wykonać jednojajowy rzut do celu. Teraz wystarczy poczekać te kilka dni, czy literat dokona innego zamachu, czy też nie? Może uzna, że przeciwnik nie godny jego wysiłków, a może przebiegnie w swym stroju maratońską trasę strasząc kaczogłowym orłem zebranych.