Jak to jest możliwe, że kobieta mimo bólu jaki sprawia jej mężczyzna, całego cierpienia i łez, które wylewa nie potrafi się od niego uwolnić i zostawić? Tylko drąży, szuka, rozpamiętuje, myśli, sprawdza, płacze etc. etc. Otóż ja wiem jak to jest możliwe! Ha! Po prostu tak jest skonstruowana kobieca psychika…

Ja się bardzo długo nad tym zastanawiałam. Na własnym przykładzie zaobserwowałam jakieś przedziwne (nie wiem czy to jest odpowiednie słowo, ale nic innego mi nie przychodzi do głowy) zachowania, które w obcych cywilizacjach mogłyby zostać uznane za niedorzeczne i pozbawione sensu. Stałam się (jak wiele współczesnych kobiet) miłosną masochistką! Cierpienie sprawia mi przyjemność! Na to wygląda, bo inaczej nie umiem tego wytłumaczyć. Przykład – facet mówi mi, że nigdy się we mnie nie zakocha bo nie wierzy w to uczucie. Co robię ja? Staram się go przekonać, że to nieprawda i ja jestem tą jedyną, wymarzoną na zawsze. Dalej – jest chamski, gburowaty, nieczuły. Co robię ja? Tłumaczę sobie, że to okres przejściowy bo musi się odnaleźć nowej sytuacji. Dalej – kiedy jesteśmy sami potrafi być naprawdę miły i kochany, ale w towarzystwie znajomych zmienia się diametralnie i udaje, że nic nas nie łączy. Co robię ja? Tłumaczę wszystkim znajomym, że jesteśmy „czymś na zasadzie pary”, ale nie chcemy się śpieszyć z określaniem tego co jest między nami (czyt. robię dobrą minę do złej gry, chociaż tak naprawdę czuję się potwornie). Dalej – idziemy razem na imprezę, a on za każdym razem ostentacyjnie podrywa jakąś panienkę (nie wspomnę już jak daleko się posuwa w swoich poczynaniach ową panienką). Co robię ja? No? Już chyba wszyscy dobrze wiemy – dobrą minę do złej gry. Udaję, że nie widzę, albo wspaniałomyślnie wybaczam, za każdym razem okłamując samą siebie, że to był ostatni raz. I jak to inaczej nazwać, jak nie miłosnym (bądź uczuciowym) masochizmem?

Na w/w przykładzie doskonale widać czym jest tytułowy masochizm. Pytanie jednak brzmi – czy tylko ja tak mam? Bo jeśli tak, to pomóc może tu tylko wybitnej klasy specjalista, ale jeśli chociaż jedna osoba, czytająca ten felieton, odnalazła w nim choć cień podobieństwa z jej doświadczeniami oddycham z ulgą. Dlaczego tak się dzieje? Otóż ja mam na to własną teorię. Wiadomo, że mózg kobiety jest większy niż mózg mężczyzny ( co wcale nie oznacza, że kobiety są ZAWSZE mądrzejsze) i ja podejrzewam, że jest w nim pewien ośrodek odpowiadający za bezwarunkowe uczucie, niezależnie od tego jak wiele krzywd wyrządza ci osoba, którą tym uczuciem obdarzasz. Nie ważne czy on cię zdradza, okłamuje, pije na umór i wraca nad ranem do domu – ty po prostu wszystko jesteś sobie w stanie wytłumaczyć, usprawiedliwić go i jest ok. I jako właśnie, że nasz mózg jest większy, może pomieścić w sobie ów ośrodek, co u mężczyzn jest niedopuszczalne! Próbuję sobie właśnie wyobrazić faceta, który z równym spokojem (Hmmm… nie wiem czy to spokojem można nazwać, ale szklanek jeszcze nie tłukę), pohamowaniem i cierpliwością znosiłby to co od pewnego czasu znoszę ja.

Jeśli ktoś mi powie, że to patologia związku zapewne się z nim zgodzę, ale nie o tym chciałam napisać. Chodzi mi raczej o pewien mechanizm, który sprawia, że pomimo tylu przykrości (a uwierzcie mi, że to naprawdę boli) ja nadal dzielnie trwam przy tym człowieku. Po pierwsze to poniżające, po drugie żałosne a po trzecie to już sama nie wiem  Ja się sama zadręczam. Słucham smętnych piosenek o miłości i samotności itp. i płaczę (długo tak mogę). W pewnej chwili przychodzi pozytywna iskierka nadziei, że niby „I will survive” jak śpiewała Gloria Gaynor i jest dobrze. Myślę sobie, że nie warto, że trzeba żyć dalej a takim palantem się nie przejmować wogóle. No ale jak? Pierwsze 15 min idzie mi świetnie. Jestem twarda. Nie myślę o nim, nie piszę mu smsów, staram się nie tęsknić… ale co? Nico właśnie. Po tych 15 minutach cały misterny plan wali się i paląc obsesyjnie pałeczki rakowe myślę tylko o jednym - NAPISZ! NAPISZ! Przeproś za swoje zachowanie (bo oczywiście wcześniej napisałaś mu, że nie chcesz go znać i że to koniec), wytłumacz się huśtawką nastroju, SNP czy coś. Cokolwiek tylko nie pozwól mu odejść! Już nie ważne jak będzie mnie traktował, że będę cierpieć etc. etc. Tylko żeby był… I błędne koło się zamyka. I co zrobić z tym fantem? Otóż nic zrobić nie można. Dopóty, dopóki ja sama – i każdy z was drodzy czytelnicy – nie zrozumiemy jak destrukcyjnych procederów się dopuszczamy. W ten sposób coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że miłość generalnie nie przynosi nic dobrego, niczym dobrym nie jest, a przecież nie jest to prawdą.

Miłość to piękne uczucie. Mogłabym się postarać, bo to stwierdzenie jest strasznie stereotypowe. Ale tak na dobrą sprawę, jakbym chciała wyliczać wszystkie epitety, którymi można określić miłość to siedziałabym do Wielkanocy a i tak bym nie skończyła. Najbardziej odpowiednim określeniem wydaje mi się stara, hiszpańska sentencja – Amor El brujo - Miłość czarodziejem – bo przecież nigdy nie wiemy co tym razem wyciągnie z kapelusza, czym nas zaskoczy, czym obdaruje – uśmiechem czy łzami.

I tu dochodzę do momentu, w którym przyjdzie mi podjąć ważną decyzję… Czy nadal czuć się fatalnie i żyć w przekonaniu, że nie warto kochać? Czy może uwolnić swój umysł od obsesyjnych myśli i żyć dalej? Całe szczęście dziś wybieram opcję nr2 i jestem z siebie dumna! Nie wiem jak długo uda mi się wytrwać w tym postanowieniu, ale będę się starać, bo chyba warto. Wkońcu jestem kobietą i „mazgajenie się” mi nie wypada :) Więc będę silna i będę pamiętać, że „Człowiek nie jest stworzony do klęski. Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać.” I tym cytatem zakończę ten smutny tekst. Mam nadzieję, że chociaż finish ma wydźwięk optymistyczny. I pamiętajcie – „Nigdy w życiu”?? – „Tylko mnie kochaj”, a „Ja wam pokażę!!”