Zaczęło się od gazet i drobnych zmian fryzur. Teraz na każdej szanującej się stacji telewizyjnej propaguje się pokazywanie siebie przed i po. O co chodzi? O te tak zwane metamorfozy na wizji.

„Łabędziem być…”, „Ekstremalne metamorfozy”, coś tam jeszcze, czego z racji szanowania własnego czasu nie chce mi się oglądać. Zaczyna mi się to powoli kojarzyć z erą Big Brothera (i Baru, i jeszcze innego szajsu), czyli wszystkich programów, które starały się nam zaprezentować (przynajmniej w początkowej fazie) ludzi z ich naturalnym, okropnym „ja”. Teraz dla odmiany wszyscy chcą tychże ludzi pokazać w nowej skórze, już nie takiej znowu naturalnej. I tak jak kiedyś cały naród siadał przed telewizorem, by obejrzeć losy ludzi najzwyczajniej zwyczajnych, teraz każdy szanujący się telewidz pragnie zobaczyć dzieło tworzenia na miarę bóstwa. Zupełnie jakby nic ciekawszego nie było do roboty (do oglądania niestety nie ma. Może czas skorzystać z innych usług kulturalnych?).

Zmienianie ludzi z brzydkich (i zawsze zakompleksionych) brzydkich kaczątek w… no cóż, „piękne” to może zbyt duże słowo; powiedzmy mniej brzydkie łabędzie okazało się być nagle dobrym materiałem na program telewizyjny. Wcześniej cała śmietanka ludzi stworzonych w laboratorium starała się sprawiać wrażenie, że wszystko to, co sobą prezentują, stworzył sam Bóg, teraz wręcz nie do pomyślenia byłoby ukrywanie prawdy. Toż to przecież nic wstydliwego mieć silikonowe usta, biust, nos… mózg? Nie chciałabym tu zbyt uogólniać, gdyż czasami zdarzają się przypadki, gdy poddanie się mocy skalpela jest wręcz konieczne. Na przykład gdy nagle dochodzimy do wniosku: „Ała! Złamałem/am sobie nos!”. Wtedy już nie chodzi o to, by mieć nos jak Lisa Minelli, ale by mieć jakikolwiek nos, silikonowy, czy też nie. Choć tu trzeba uważać, bo niestety jak wszystko także operacje plastyczne nie potrafią wygrać z siłami ciężkości (ukłon w stronę Michaela Jacksona). Podobna sprawa jeśli natura już tak poskąpiła nam na urodzie, że grzechem byłoby dalej chodzić po ulicach („Mamo, mamo! Tamta pani wygląda jak Pokemon!”).

Inna sprawa, że sporo osób (jak się okazuje mówimy tu o milionach, zważając na popularność wcześniej wymienionych programów) ma swoiste zastrzeżenia do swojej… ekhem… niecodziennej urody. Lecz jeśli czyjeś życiowe problemy mieszczą się w zdaniach „jestem za gruba/za chuda/za brzydka” to ja do tego ręki nie przykładam. Takiej dezaprobaty nie było, gdy problem metamorfoz na antenie dotyczył tylko USA. Wiadomo, ci Amerykanie to taki dziwny naród, który nie ma problemów ekonomicznych i w ogóle ludzie tam są strasznie pokręceni (już nas zadziwiali psimi ślubami i konsekwencjami karnymi za skakanie ze spadochronu w niedzielne popołudnia, będąc niezamężną kobietą), toteż wybaczyło im się problemy natury urodowej. Ale żeby w Polsce, gdzie każdy fragment życia kwiczy o jego ulepszenie, ludzie za cel życiowy wybierali ładniejszy widok w lustrze…? Dobra rada: lepiej powiesić w miejscu lustra jakiś pejzażyk, albo wielką kartkę z napisem „Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal”. I problem z głowy.

Nie muszę już chyba wyjaśniać, co sądzę o tego typu przedstawieniach w TV. W jednym miejscu skupiają się setki kobiet, by poddać się rutynowym wręcz zabiegom upiększającym. Nikt niestety wcześniej biedaczek nie poinformuje, że nie akt tworzenia jest tu najważniejszy, ale żmudny proces dbania o to, co pan doktor zrobił. Przykro to stwierdzić, ale większą część wszystkich zabiegów można spokojnie zrobić z domowym zaciszu. Bo co to za sztuka położyć farbę na włosy (choć kilku osobom się nie udało…), wytarzać twarz we fluidzie, albo wyrzucić wszystko z szafy i wreszcie włożyć tą nieszczęsną sukienkę, którą ktoś nam kiedyś sprezentował, ale zaraz zapaliła nam się czerwona lampka z napisem „Jestem za gruba”? Można też zawsze oszczędzić sobie kłopotu i od razu zajrzeć do kosmetyczki, bo skoro mamy pieniądze na zadbanie o swoje nowe ciało, to chyba wydusimy także trochę grosza w takowym salonie? Zawsze też oszczędzimy sobie bólu związanego z gojącymi się ranami, a najwyżej wściekniemy się na nie takie znów doskonale przyklejone sztuczne rzęsy. Czy nie warto? Ciekawe, że nie tylko własne pobudki zmuszają damy do dobrowolnego pokrojenia się. Rozśmieszyło mnie zdanie (rodem z gazety telewizyjnej – obowiązkowej lektury), które w swym zgłoszeniu do jednego z programów napisała zrozpaczona Polka: „Mąż/chłopak mówi mi, że jestem brzydka”. Pytanie za 100 punktów: „To czemu z tobą jest?”. Pytanie za 1000: „Czemu ty z nim jesteś?”. Zadziwia naiwność ludzi, którzy święcie wierzą, że z nowym nosem, długimi nogami i równie długimi włosami, jak tornado przejdą przez wszystkie szczeble kariery lub poprawią sytuację miłosną. Bo niestety współczynnik kompleksów nie znajduje się w lustrze (ha! Fajnie by było, nie?), ale w czymś, co zwie się świadomością. Świadomością czego? Tego, że nigdy nie będziemy tacy piękni jak bohaterowie filmów lub modelki Versace’go (ba, a kto będzie? Nawet one nie będę). Brzydkich i brzydszych mogę tylko pocieszyć zaproponowaniem im ekstremalnej korekty wszystkich braków w urodzie i to bez bólu, za darmo i z efektem końcowym rodem z gazet, a nazywa się ona: „Wyobraź sobie, że inni mają gorzej…”.