Zimowe, niezbyt przyjazne chłody powodują, ze częściej sięgamy po środki przeciwgorączkowe , wśród nich zaś pierwsze miejsce zajmują i zapewne długo jeszcze będą zajmować przetwory salicylowe. Pierwotnie wydobywano je z kory wierzbowej [salix], potem syntetyzowano, dziś zaś szuka się dla nich najróżniejszych nazw, aby ten sam preparat sprzedawać za grube pieniądze. Ale skąd się wzięły wierzby?

Musimy się cofnąć do czasów, kiedy greccy bogowie urządzali sobie ludzkie igrzysko, przyjaźnili się [pozornie] z przedstawicielami naszego gatunku, aby sobie potem z nas podworować lub wystawiać na straszne próby. Wykorzystywali też „materiał ludzki” jako miarę popularności w permanentnym olimpijskim rankingu. licząc, ilu też ludzi [ kobiet] zdołali pozyskać dla szerzenia własnego kultu. W taki sposób rywalizowali też Apollo i Dionizos. A za sprawą tej rywalizacji zginął Orfeusz i narodziły się wierzby. Było to tak : Historia Orfeusza, króla Traków, wielkiego pieśniarza, magicznego zaklinacza bestii i stymulatora nieczułych głazów przedstawiona przez Menady [bachantki] wygląda następująco:
A) Na skutek niecierpliwości i niewiary w bogów Orfeusz odwraca się u wrót Awernu, aby upewnić się, czy Eurydyka rzeczywiście za nim kroczy i powtórnie - nieodwołalnie już - ją traci. Błąkając się, zawodząc i ostentacyjnie omijając roztańczone orszaki świętujących Dionizje Orfeusz naruszył prawo masy, plemienia, wspólnoty, której strzegły zawsze kobiety. Nawet wówczas, kiedy były pijane.
B) Menady były pijane. Były też przekonane o swych racjach. One służyły bogom, Orfeusz zaś był w ich oczach nieudacznikiem. Trzeba go było ukarać. Pierwszy rzut był nieskuteczny, bowiem kamień zasłuchany w dźwięk liry zastyga w powietrzu. W ruch poszły jednak porzucone narzędzia - motyki oraz siekiery. Orfeusz zostaje poćwiartowany, jego głowę porywają wody Hebrosu. Menady nie słyszą już jej szeptu - zapytania : "Eurydyko?"
C) Dwuznaczna jest tu rola Dionizosa. Mity mówią, że to on podjudzał nieodpowiedzialne niewiasty. Aleć sprawa była skandaliczna i trzeba ją było zatuszować. Dionizos opłakuje Orfeusza, zaś Menady zostały przez niego zamienione w wierzby. Jak widać, najgorzej na tym wszystkim wyszły Menady. Orfeusz rozpoczął swoją długą egzystencję w micie, jego Lira zaś po wieki świeci na nieboskłonie.
D) Dzieje literatur są niekiedy - jak wiemy - wspomagane żywotnością mitów. Mit Orfeusza aktualizował wiele znaczeń, w które literatura była uwikłana [ artysta - mag, artysta - samotnik, artysta wobec masy, artysta wobec piekieł, przekraczanie granic, sztuka w sytuacjach ekstremalnych etc. ]. Od czasów romantyzmu , kiedy Słowacki mógł napisać :"Ja - Orfeusz ",następuje wszakże degradacja mitu. Piekła stają się bliższe i tracą literacki posmak, zaś artysta, który do nich zstąpi, często już nie wraca do żywych.
E) Nie wszyscy znają ten mit orficki i na dobrą sprawę nie muszą go poznać. Wszyscy wszakże ulegamy przeziębieniom i sięgamy po aspirynę. Teraz wiemy, że gdyby nie było Dionizosa, Orfeusza i nieszczęsnych bachantek, nie byłoby też owej zbawiennej tabletki.