„Czuję do ciebie miętę.”
Nie jestem pewien, czy młodsi czytelnicy spotkali się z tytułowym frazeologizmem, zaś jestem pewien, że go już nie używają. Młodzież ma dziś do dyspozycji inne „schemata”, inne figury stylistyczne , którymi się może posłużyć dla wyrażenia ciągot erotycznych. No właśnie : zniknęło też pojęcie „ciągot”, „ciągotek” określających nieprzepartą potrzebę bycia blisko ukochanej osoby, manifestujących zarówno magnetyzm serca jak i magnetyzm ciała. Było to możliwe w czasach doktora Messmera, który, jak pamiętamy, był naukowym ojcem wszelkich rozplenionych dziś koncepcji biopola organicznego. Uważni czytelnicy listów Filaretów dostrzegą, ileż tam było odwołań do tej tajemniczej, magnetycznej siły, ileż wysiłków, aby określić siłę „promionków” Tomasza, Adama, Jana , promionków emitowanych w kierunku pięknej Feli, Johasi a może i Maryli. Wróćmy jednak do naszego porzekadła. Oczywiście można by jego genezy szukać w magii roślinnej jakże często będącej na usługach sztuki kochania. Wiemy, jaką rolę odgrywały : mirt, ruta, rozmaryn. A mięta? Proponuję poszperać w mitologii greckiej. Król bogów olimpijskich i władca ludzi Zeus oznaczał się ogromnym apetytem erotycznym. Nie przepuścił żadnej [ niemal] bogini, uszczęśliwiał też swoim nadmiernym temperamentem co piękniejsze najady, driady i córy ludzkie. Upatrzył sobie skromną, pełną uroku i wewnętrznego ciepła Menthis. Była to boginka o pośledniejszej genealogii, jakoś tam przecież z Olimpijczykami spokrewniona. Nie jest ważne dla naszej opowieści ustalanie, w orszaku jakiej to bogini Menthis nosiła wieńce, istotniejsze jest to, że nasza bohaterka wiedziała, że wybór Zeusa nie przyniesie jej szczęścia. Tak się też stało. Zazdrosna Hera nie wiedziała o wielu zdradach boskiego małżonka, był on bowiem mistrzem kamuflażu. Ale straszny był los rywalek [por. Io] lub też Zeusowego potomstwa [Herakles], kiedy królowa Olimpijczyków niewierność odkryła. Tak też było z naszą uroczą boginką. Menthis odrzucała zaloty Zeusa, nie poszła na lep obietnic, bardziej obawiała się mocy Gromowładcy niż była zafascynowana jej sprawczością. Musiało się jednak stać to, co zamyślił Zeus. Dopadł on swoja wybrankę, przed grotą, w której starała się daremnie ukryć przed jego wszechwidzącym wzrokiem. I oto pan na Olimpie mógł już udowodnić, że jest wszechwładnym macho i że podporządkuje sobie każdą niewiastę. Ale na tę chwilę właśnie czekała Hera. Ktoś tam doniósł [ jakaś „życzliwa” bogini], ktoś wskazał drogę i Hera znalazła się we właściwej porze na właściwym miejscu. Zeus się przestraszył. Chciał sobie na poczekaniu stworzyć alibi i zamienił Menthis w niepozorną roślinkę. Rozeźlona Hera wyrwała tę zieloną krzewinkę z ziemi z pasją zaczęła ją deptać. Dokonała zemsty i syta chwały wróciła na Olimp. Ze zdeptanej Menthis wszakże zaczął emanować zdumiewający, przyjemny zapach. Rychło odkryto, że zapach i „krew” Menthis [ napar z ziela] łagodzi bóle, że pomaga szybciej goić się ranom, że łagodzi skutki nadmiernym gastronomicznych wyczynów bogów i ludzi. Coraz więcej osób gromadziło się koło cudownej groty, roślinkę zaczęto hodować, a z czasem także sprzedawać [ w Herbapolu]. A Zeus? Mówi się, że skrycie, gdy nikt go nie widział, siadał na miejscu, gdzie zginęła Menthis, wdychał jej zapach, nostalgicznie patrzył w głąb groty, jakby miał nadzieję, że boginka ukaże się cała i zdrowa. Chyba był autentycznie zakochany. Jeśli dziś zatem usłyszymy to staromodne powiedzenie, pamiętajmy, że jest w nim element boskiej fascynacji, ślady melodramatu oraz nieprzerwany spór między mężem , żoną i „tą trzecią”. Oczywiście „ta trzecia” wyszła na tym najgorzej.